Cocugumuzun gözlerine en son ne zaman baktik...

Sadece onu cok sevdigimizi düsünerek, iyiki bizé verilmis oldugunu hissederek seyrettik mi onu ...

Ona sürekli olarak ne yapmasi gerektigini ya da yapmamasi gereken seyleri söylemek disinda, onunla gercekten ne kadar vakit geciriyoruz. Onu sevdigimizi, ne kadar hissedebiliyor. Bazen bütün gün birlikte oldugumuzda bile, gözlerinin icine onu farkettigimizi ve onu seyretmekten mutluluk duydugumuzu hissettirerek bakabiliyormuyuz?


Yaramaz diye diye yaramazlastirdigimiz cocuklarimiz

Birlikte zaman gecirmek, ayni anda ayni mekanda olmak midir sadece?

Biz kendi gündemimizi yasarken, kafamizin icindekilerle bogusurken, onun varliginin ne kadar farkinda olabiliyoruz. Sadece yaramazlik yaptigi zamanlardami fark ediyoruz onu ... Her sey yolundayken, hicbir problem yokken, onun farkina varmakta neden zorlaniyoruz bu kadar. .. Yalnizca olumsuz davrandiginda fark edilmek, bu tür davranislarin devamina yol acmaz mi? Neyi beslersen o büyümez mi? Ve seyredilen her oyun sürekli sahnelenmez mi aslinda...

Biz ebeveynler neden bu kadar körüz?

Bir kosusturmanin ve akip giden hayatin icinde onun büyüdügünü görebiliyormuyuz? Ne kadar zaman oldu yürümeye basliyali, ilk cümlelerini söyliyeli kac dogum günü gecti? O bebekken biz yetiskinmiydik gercekten? Ne kadar farkina vardik, anneligimizin, babaligimizin? Ne kadar tadini cikarabildik büyüme zamanlarinin? O büyürken biz ne kadar ögrendik, ne kadar fark ettik hayati? Kendimizi gördügümüz aynalar degistimi? Baskalarina gösteremedigimiz tepkilerimizin muhatabi hep onlar mi oldu? O uyudugunda, pismaliktan basiucunda agladigimiz oldu mu? Tövbeler ettik mi defalarca, yarin farkli olacak diye? Bir daha ona kötü davranmiyacagim diye. Bir daha ona hic kizmiyacagim diye, tövbeler ettik mi?

Cocuklarimiz deneme tahtasi degil

En cok sevdigimiz, en cok incittigimiz de onlar oluyor ne yazik ki. Sabrimizin en kolay tastigi sular hep onlara dogru akiyor. Hic kimseye gösteremedigimiz yüzümüzü, hep onlara sakliyoruz sanki. En özenli davranislarimizi ellere sunarken, en hoyratlarini onlarda kullaniyoruz. Tüm maskelerimizi onlarda kaldirirken, tüm sansürlerimizide onlara uyguluyoruz. Sürekli deneme yanilmalarla kurdugumuz terbiye anlayisimizin sonuclarinida yine onlar yasiyor. Kararli duramadigimiz kararlarimiz ve gelip giden vicdanimiz arasinda gidip geliyoruz. Ona nasil davranacagimizi ve onu nasil terbiye edecegimize dair kaliplarimizi devamli olarak degistiriyoruz. Bir kerede ögrensin istiyoruz. Bir söylemeyle düzelsin diye bekliyoruz. Kac kere tekrarladigimizin sayisiyla öfkelenip, onu anlamamakla sucluyoruz. Kendimize anlatamadigimiz ve degistiremedigimiz onca seyi ne cabuk unutuyoruz. Sevmedigimiz bir aliskanligimizi degistirmemiz kac yilimizi aliyor. Sürekli söylendigi halde ya da sikintisini ve olumsuz sonuclarini hala yasamamiza ragmen, neden degistiremiyoruz. Aliskanliklarimizin kolayciligindan kurtulmamiz bu kadar zorken, neden onlarin bir kerede anlamasini istiyoruz. Onlarin da nefsi oldugunu mu unutuyoruz acaba...

Kosulsuz sevmek cocukla baslar

Aslinda, ne celiskili bir durumdur anne baba olmak. En cok dogruyu onda yapmak isteriz, en cok hayali onun icin kurariz ama, en cok hatayida yine onda yasariz. En hassas oldugumuz, kimseye dokundurmadigimiz da onlar, ama en cok kirdigimizda onlar oluyor. Insanin en sevdigine, istemeden bile olsa nasil zarar verdiginin en dramatik örnegidir, anne baba olmak...

Duygularini gösterebilmeyi, ifade etmeyi, kosulsuz da olsa sevebilmeyi anne baba olduktan sonra ögrenmeye calisir insan. Karsisindaki kocaman yürekli kücük insan, bunu gözleriylede olsa talep eder. Vermezsen davranislariyla tekrar tekrar ister. Olmayinca problem cikararak kendini ve ihtiyaclarini göstermeye calisir. Bazende ifade eder, beni sev, beni fark et diye... Ciglik atmaya baslar duyuramazsa eger. Sana nasil sevecegini de, nasil ifade edeceginide ögretir. Yeter ki, gözlerinin icine bakip, onu yeniden kesfet, yeniden sev doyasiya, ifade et, dile getir duygularini…

Ertelenmemis, zamaninda muhatabina ifade edilmis sevgi, cocukluk yaralarina bile iyi gelir.

Kosulsuz sevmek varmidir ?
Varsa ode evlat sevgisi ana baba sevgisidir .
Geri sevgilerden hep bir beklenti vardir.
Beklentiden beklenti farkli de olsa.


Payalsimin cok güzel eline saglik kalemin dert görmesin.



____________________
!! Dost Dost dedik nicesine sarildim Sadik Dost Kara toprakmis !!

ben tsk ederim ))).

Hepimizin kalemleri dert görmesin